Stadsmarkering S01 of ook CLIO , een kinetisch kunstwerk aan de snelweg A28 te Groningen.




              Ter gelegenheid van de viering van 950 jaar bestaan van Groningen, is dit project ontwikkeld naar een idee van masterplanner Daniel Libeskind,in 1990.
              Met deze stadsmarkering heeft Libeskind samen met Architect Kurt W. Forster U.S.A., ervoor gekozen,
             een historische benadering te kiezen, n.l. de winning
van het aardgas in de provincie Groningen en met name vanuit Slochteren.
              die aan de locatie van deze stadsmarkering de naam van Clio, ( de muze der geschiedenis ), verbond.

             10 Markeringstekens, waarvan 9 naast invalswegen van de stad Groningen staan
              De 10e Stadsmarkering staat midden in de Stad op het Martinikerkhof, op de plaats waar vroeger ( 1672 ) het Martiniklooster heeft gestaan..

              Groningen was in het jaar 1040 nog onder de naam CRUONINGA.

              Zie tevens de kunstopstraat website : staat in Groningen

              Elk van de 9 stadsmarkeringen heeft een letter van de naam CRUONINGA, waarvan deze aan de A28, als eerste, ter hoogte van het hoornsemeer
              en heeft de letter C., waardoor zo ook de naam Clio dus is ontstaan.
              Op deze omgekeerde elektriciteitsmast, die hiervoor speciaal is geconstrueerd, staan 7 vlamobjecten, beeldend voor een gasvlam.
              Met de wind draaien ze mee naar iedere windrichting, per dag van de week telkens 1 extra, en zijn s'avonds verlicht.
              dus maandag 1, dinsdag 2, en zondag zijn alle 7 verlicht.
              Onderaan op de mast is er om 10.40 uur s'morgens en 22.40 uur s'avonds gedurende 2 min. staat het jaartal 1040 in neonverlichting.

              Mijn opdracht voor deze stadsmarkering was het ontwerpen en uitvoeren van deze 7 vlamobjecten uit 10 mm. plaatstaal.
              Ik heb met een krijtje de vlamcontouren getekend en door middel van een plasmasnijder de 14 vlamobjecten uit plaatstaal gesneden.
              Door een verspuittechniek de kleurverlopen van een gasvlam,
knallend blauw, gloeiend geel en vuurrood, met een speciale lakverf gespoten.

              Artdirectors ; Daniel Liebeskind en Kurt Forster U.S.A.
              In samenwerking met coördinatoren Frank Mhör en Fokko v/d Veen architect.
              constructiewerk door Mach.Fabr.Wieringa Groningen en Mach.Fabr.Gebr.Smid Hoogkerk.
              Opdracht Gemeente Groningen 1990.

              De 10 stadsmarkeringen blijven er voor de duur van 50 jaar staan, dus vanaf het moment van installatie, 1990 t/m het jaar 2040.





                                                  
                                                                                        
                                                                                                                
                                                                Vanuit 10 mm plaatstaal de objecten maken voor de gasvlam met een plasmasnijder.

                                                                                       

                                                                                       haaks op elkaar lassen van de gasvlam objecten.


                                                                                       

                                                                                        in een coating/primerlaag gespoten.


                                                                                      

                                                                                       Door verfspuitwerk in de kleuren van een gasvlam gespoten.


                                                                                     










             
De 10e stadsmarkering, met code S10, een symbolische 'waterput', aan het Martinikerkhof achter de Martinitoren op de Grote Markt,
              op de plaats waar vroeger het Martiniklooster heeft gestaan.
              Het ontwerp is van filosoof Paul Virilio (France).






                                                                              

 

           Paul Virilio (filosoof), ontwierp het tiende teken: een waterput.
           Het is geplaatst in het centrum van de stad. De hoekpunten van de put verwijzen naar de negen markeringen aan de rand van de stad.
           Op het Martinikerkhof bevond zich tot 1672 de Sint-Walburgkerk. In de kerk zat een waterput op de plek waar nu de stadsmarkering staat.
           Virilio stelt dat de moderne mens een centraal punt in zijn leven nodig heeft om te kunnen dromen.
           De put zou zo’n plaats kunnen zijn. Hij biedt een ‘uitzicht’ op het middelpunt van de aarde; verbindt periferie en centrum.
           Bovendien legt hij het verleden van de stad bloot en laat nieuwe verbanden ontstaan.
           Dit tiende  ‘teken’,  van de stadsmarkeringen, die verwijst naar de negen andere, aan de rand van de stad.
           De parameters die hij meekreeg waren: Bed, Droom, Middernacht en de muze Narcissus.
           Deze waren als volgt geformuleerd: Bed + Dream : Midnight = Narcissus.
           Aan dit 'markeringsteken' waaraan ik heb meegewerkt door de letters van de tekst vast te leggen, door het z.g. 'zand'gritstralen' in een R.V.S. plaat, die deze 'waterput' afsluit.

           Zie tevens de kunstopstraat website: staatinGroningen.


           De volgende hoofdsponsors leverden een belangrijke financiële bijdrage aan de totstandkoming van dit project:

           Gemeente Groningen;
           Koninklijke PTT Nederland NV, Groningen;
           VOF 9-50, Groningen;
           Ministerie van Welzijn, Volksgezondheid en Cultuur, Rijswijk en Praktijkburo Beeldende Kunstopdrachten, Amsterdam.